Το 2019 και οι προοπτικές του για τον κόσμο την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ελλάδα

0

 O ΜΑΚΑΡΙΤΗΣ Βασίλης Ραφαηλίδης, καθώς και άλλοι νεοφιλόσοφοι έχουν διατυπώσει την άποψη πως: «Αν δεν υπήρχαν οι ευχές, ίσως ο κόσμος νάταν καλύτερος.» Ίσως να έχουν δίκαιο, αλλά φαίνεται πως δεν έπεισαν τον κόσμο που είναι της άποψης: «Ευχή είναι αυτή πες την και ας πέσει κάτω», και όλες τις γιορτές και πανηγύρια ανταλλάσσουν αμέτρητες ευχές.

Του ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΚΑΡΑΤΖΑ
Οικονομολόγου, συγγραφέα

Σας εύχομαι και εγώ, λοιπόν, το 2019 ας φέρει σε όλους Υγεία, Αγάπη, Χαρά, Αισιοδοξία, Ελπίδα και προπαντός Τύχη για ένα καλύτερο μέλλον.

Τι να γράψεις και τι να αφήσεις για τον καινούργιο χρόνο που μπήκε στη ζωή μας. Φαίνεται τόσο αβέβαιος και όποιος ισχυριστεί ότι μπορεί να κάνει προβλέψεις, εκτός των αστρολόγων και των καφετζούδων, μάλλον είναι το λιγότερο αφελής.

Ως γνωστόν το 2019 είναι μια εκλογική χρονιά για την Ελλάδα όπου θα έχουμε βουλευτικές, περιφερειακές και δημοτικές εκλογές για την ανάδειξη νέων εκπροσώπων. Ποιες δυνάμεις θα επικρατήσουν; Τι πολιτικές θα εφαρμόσουν; Θα είναι άραγε για το καλό του κόσμου ή θα βαθύνει η κρίση και η φτώχεια;

Οξύτατη αναμένεται να είναι και η προεκλογική εκστρατεία στην πατρίδα μας που ήδη έχει αρχίσει. Μικρά και μεγάλα κόμματα μάχονται, με χαμηλό επίπεδο πολιτικού πολιτισμού, για να κρατήσουν τις δυνάμεις τους. Παρόλο του ότι οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η Νέα Δημοκρατία προηγείται με μεγάλη διαφορά στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων, τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμα. Πολλά έχουμε να ακούσουμε τους επομένους μήνες που θα έχουν στόχο να πάρουν την ψήφο μας, και θα πρέπει να είμαστε πολλοί προσεκτικοί για την επιλογή μας.

Στα δέκα σχεδόν χρόνια που περάσανε η πατρίδα μας και ο λαός μας βίωσε μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις χρέους από τότε που έγινε ανεξάρτητο κράτος και συνεχίζει ακόμα να είναι υπό την αυστηρή επιτήρηση των πιστωτών της έχοντας υποθηκεύσει όλα τα περιουσιακά της στοιχεία για το επόμενο αιώνα. Μόνο που η κρίση δεν επηρέασε όλους κατά τον ίδιο τρόπο διότι οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Ακούω τους διάφορους κυβερνητικούς παράγοντες να ομορφαίνουν και να στρογγυλοποιούν την τραγική κατάσταση που βρίσκεται η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών και οργίζομαι. Με κύριο κορμό της εφαρμοζόμενης οικονομικής πολιτικής, να εισπράττουν φόρους και εισφορές από εκείνους που ακόμα μπορούν να πληρώνουν και στην συνέχεια να μοιράζουν ένα μικρό μέρος στους φτωχότερους νομίζουν πως έχουν λύσει το πρόβλημα. Με αυτή την πολιτική όμως, επιτυγχάνεται μόνο η εξίσωση όλων προς τα κάτω, δηλαδή την φτώχεια.

Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να εκτιμήσεις την κατάντια της μεγάλης πλειοψηφίας των συμπατριωτών μας. Δυστυχώς τα οικονομικά στοιχεία που εκδίδουν οι αρμόδιες ελληνικές και ευρωπαϊκές αρχές επιβεβαιώνουν την οικονομική κατάσταση που επικρατεί, αλλά ο καθένας τα ερμηνεύει όπως τον βολεύουν.

Με λύπη μου διαπιστώνω ότι πολλές φορές οι υποστηρικτές της κυβερνητικής πολιτικής, κυρίως υπουργοί, βουλευτές και οι παρατρεχάμενοι μετακλητοί συνεργάτες τους, διαστρεβλώνουν τόσο πολύ τα πράγματα υποβαθμίζοντας την νοημοσύνη μας, λες και απευθύνονται σε άσχετους. Νομίζω πως αν προσπαθούσαν και ήταν λιγάκι αντικειμενικοί θα έβγαιναν κερδισμένοι.

Παρακολουθούμε λοιπόν κάθε χρόνο τις επιπτώσεις που έχει η εφαρμοζόμενη εσωτερική πολιτική στην αύξηση του αριθμού των συνανθρώπων μας που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Τώρα τα τελευταία χρόνια αυτός ο δείκτης μάλλον έχει πάρει την ανιούσα και να δούμε που θα φθάσει. Να δούμε πόσο θα μεγαλώσει ο αριθμός των φτωχών και πόση υπομονή μπορούν να δείξουν αυτοί οι άνθρωποι.

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου έχουμε εκλογές σε πέντε μήνες, πλέον έχουν μεταφερθεί μεγάλες εξουσίες για τις εθνικές πολιτικές των κρατών μελών, τι θα γίνει; Ποιοι θα επικρατήσουν άραγε; Πάντως ένα είναι σχεδόν σίγουρο, ότι η ευρωσκεπτικιστές, κυρίως τα κόμματα της άκρας δεξιάς, με την οποιαδήποτε ταμπέλα έχουν στο τίτλο τους, θα αυξήσουν σοβαρά τις δυνάμεις τους, με ό,τι μπορεί αυτό να σημαίνει για τους λαούς με τις πολιτικές που έχουν εξαγγείλει.

Τα προβλήματα της Γερμανοκεντρικής Ενωμένης Ευρώπης, της οποίας η χώρα μας είναι μέλος, δεν βλέπω να έχουν τελειωμό. Ήδη η Βρετανία είναι στο τελικό στάδιο της εξόδου από την Ενωμένη Ευρώπη. Μεγάλες χώρες πλέον όπως η Γαλλία ή Ιταλία έχουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα και η κοινωνική αναστάτωση έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, παρόλο του ότι η Γερμανία και οι λοιποί ισχυροί δεν επέμειναν να τηρηθούν τα οικονομικά κριτήρια της συνθήκης του Μάαστριχτ για αυτούς.

Η για πολιτικούς λόγους συνεχής διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με νέα κράτη μέλη με πολύ χαμηλό βιοτικό επίπεδο, έχει δημιουργήσει τεράστιες οικονομικές ανισότητες σε όλους τους δείκτες μεταξύ των κρατών μελών. Διαχρονικά οι σκοποί της Ευρωπαϊκής Ένωσης απομακρύνονται από αυτούς που είχαν διαμορφωθεί την δεκαετία του 1980, όπου τα νέα κράτη μέλη υποστηρίζονταν οικονομικά για να καλύψουν τις μεγάλες ανισότητες που είχαν κατά την ημέρα της ένταξής στην Ένωση.

Η έλλειψη ηγετών είναι προφανής, ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται εμένα. Δηλαδή είναι ανίκανοι να αποφασίσουν και να υλοποιήσουν σημαντικές αποφάσεις. Μη με ρωτάτε πως καταλήγω σε αυτό το συμπέρασμα, γιατί η απάντηση είναι σκληρή. Ένα μόνο θα πω. Όταν οι ΗΠΑ που τα τελευταία χρόνια ποδηγετούν την ανθρωπότητα, έχουν πρόεδρο τον αλλοπρόσαλλο Τραμπ, αντιλαμβάνεστε γιατί ο κόσμος πάει από το κακό στο χειρότερο.

Όσο για τους πολέμους και τα καταπιεστικά καθεστώτα καλά κρατούν. Πολλαπλασιάζονται σαν την Λερναία Ύδρα, με αποτέλεσμα εκατομμύρια προσφύγων να μετακινούνται σε ασφαλέστερα μέρη όπως η Ευρώπη και η Αμερική με τα γνωστά αποτελέσματα.

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η ισλαμική τρομοκρατία δυστυχώς αυξάνεται χρησιμοποιώντας εναλλασσόμενες μεθόδους για σίγουρα αποτελέσματα, σκοτώνει αδιάκριτα αθώους ανθρώπους, μέσα στα πολυσύχναστα μέρη των μεγάλων πόλεων. Κανένας πια δεν αισθάνεται απόλυτα ασφαλής όπου και αν βρίσκεται.

Όλες αυτές τις απάνθρωπες πράξεις, τις υποθάλπει ο θρησκευτικός φανατισμός των ακραίων ισλαμικών οργανώσεων που δυστυχώς χρηματοδοτούνται από κάποιους ισχυρούς ίσως και κυβερνήσεις, και εκτελούνται στο όνομα του Αλλάχ και της παγκόσμιας επικράτησης του Ισλάμ.

Τα αραβικά κράτη είναι διχασμένα θρησκευτικά και πολιτικά, κυβερνώνται από αυταρχικά καθεστώτα και το καθένα κοιτάζει πως θα ποδηγετήσει τα υπόλοιπα. Η ίδια κατάσταση θα συνεχιστεί και στο μέλλον, διότι κάποιες προσπάθειες που έγιναν για εκδημοκρατισμό στην Αίγυπτο και την Λιβύη είδατε πως κατέληξαν.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι την ισλαμική τρομοκρατία την προκαλεί η παρέμβαση και ανάμειξη των ΗΠΑ και των δυτικών κρατών στις υποθέσεις ανάμεσα στις αραβικές χώρες για την ποδηγέτηση και εμπορική εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Αυτό είναι αληθές διότι αν θυμάστε οι πρώτες τρομοκρατικές επιχειρήσεις γίνονταν ως αντίποινα στις παρεμβάσεις των ξένων, αλλά με την πάροδο του χρόνου μετεξελίχθηκε στην μορφή που είναι σήμερα, επειδή έτσι μπορούν να στρατολογήσουν ευκολότερα τα εκτελεστικά τους όργανα.

Κατά την γνώμη μου, αλλά και σύμφωνα και με άλλες εκτιμήσεις, η τρομοκρατία αυτού του είδους θα συνεχιστεί με τον ίδιο ή αυξανόμενο ρυθμό, και δεν θα σταματήσει αν δεν ηρεμήσει ο αραβικός κόσμος, από τις έξωθεν υποκινούμενες παρεμβάσεις αλλά και την μεταξύ τους οξύτητα.

Όσον αφορά για εμάς τους Έλληνες, έχουμε την δική μας τρομοκρατία. Μετά την εξάρθρωση της οργάνωση 17 Νοέμβρη, έχουν ξεφυτρώσει διάφορες άλλες οργανώσεις οι οποίες με τα ίδια περίπου επιχειρήματα τρομοκρατούν τους πολίτες με βομβιστικές ενέργειες, χωρίς να μπορεί η Αστυνομία να τους εντοπίσει και να τους συλλάβει.

Οι προθέσεις τους όσο πάνε και αγριεύουν καθότι στην τελευταία τους βομβιστική επίθεση έξω από την εκκλησία του Αγίου Διονυσίου στο κέντρο της Αθήνας, δεν προειδοποίησαν ώστε να αποφευχθούν ανθρώπινα θύματα.

ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΙΤΗΜΑ

Όμως οι λαοί οραματίζονται και επιθυμούν άλλες πολιτικές από αυτές που εφαρμόζονται από πολιτικούς και τρομοκράτες και το δείχνουν με κάθε ευκαιρία όπου οι τοπικές εξουσίες το επιτρέπουν. Π.χ. τα «κίτρινα γιλέκα» όπου συντάραξαν την Γαλλία πριν λίγες μέρες και επέβαλαν αλλαγή της οικονομικής πολιτικής του προέδρου Μακρόν.

Την πρώτη ημέρα του χρόνου παρακολουθούσα στις ειδήσεις στην τηλεόραση τους εορτασμούς για την αλλαγή του χρόνου σε διάφορες πρωτεύουσες του κόσμου.

Χιλιάδες ή και εκατομμύρια κόσμου είχαν συγκεντρωθεί στις πλατείες για να υποδεχτούν τον νέο χρόνο.

 

Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

Το 2019 και οι προοπτικές του για τον κόσμο την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ελλάδα  Εντύπωση μεγάλη μου προκάλεσε ότι αμέσως μετά την αλλαγή του χρόνου, σε κάποια μεγάλη πόλη, στην Νέα Υόρκη ή στο Ρίο ίσως, τα μεγάφωνα έπαιξαν το τραγούδι με τίτλο «Φαντάσου» (Imagine) του Τζών Λένον (1) (John Lennon) και ο κόσμος της πλατείας τραγουδούσε μαζί με τον μεγάλο δημιουργό του.

Αυτό το τραγούδι το πρωτοπαρουσίασε Λένον (φωτό) το 1971, όταν ο πόλεμος του Βιετνάμ συνεχιζόταν με ιδιαίτερη σκληρότητα και το αντιπολεμικό κίνημα στην Αμερική είχε φουντώσει, αλλά και τα δικτατορικά καθεστώτα ανθούσαν στην Ευρώπη και την Νότια Αμερική. Ο Λένον με αυτό και άλλα τραγούδια του ασκούσε έντονη κριτική στάση απέναντι στον πόλεμο και συμμετείχε ενεργά στο αντιπολεμικό κίνημα, πρωτοβουλίες που του στοίχισαν ακριβά.

Μερικοί στίχοι του τραγουδιού αυτού μεταφρασμένοι στα ελληνικά λένε τα εξής:

«Φαντάσου πως δεν υπάρχουν κράτη
Δεν είναι δύσκολο να το κάνεις
Τίποτα για το οποίο να σκοτώνεις ή να πεθαίνεις
Και καμία θρησκεία επίσης
Φαντάσου όλους τους ανθρώπους
Να ζουν τη ζωή ειρηνικά.

 

Φαντάσου καμία ιδιοκτησία
Αναρωτιέμαι αν μπορείς
Καμία ανάγκη για απληστία ή πείνα
Η δική μας αδελφότητα ανθρώπων
Φαντάσου όλους τους ανθρώπους
Να μοιράζονται όλο τον κόσμο
Και ο κόσμος θα ζει σαν ένα.»

 

Είναι ένα τραγούδι επίκαιρο, κοινωνικό και αντιπολεμικό, μια παγκόσμια προσευχή, όπως το χαρακτήρισε ο φίλος μου ο Γιώργος, για το οποίο ο Λένον παραλίγο να εκδιωχθεί τότε από την Αμερική.

Μάλλον ο Έντγκαρ Χούβερ (αρχηγός του FBI τότε) δεν του το συγχώρησε ποτέ. Το βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου του 1980, ο Μαρκ Τσάπμαν πυροβόλησε και τραυμάτισε θανάσιμα τον Λένον, έξω από το σπίτι του.

Πόσο ωφέλιμο θα ήταν, αν σήμερα η πλειοψηφία των πολιτικών και των πολιτών του κόσμου υιοθετούσε αυτούς τους στίχους;

Έτσι θα είχαμε μια κοινωνία χωρίς ανισότητες και χωρίς πολέμους, χωρίς πρόσφυγες. Και όμως η συμμετοχή του κόσμου της πλατείας στο τραγούδι ήταν συγκινητική που αποδεικνύει ότι αυτό ζητάει ο κόσμος αλλά οι ηγέτες κάνουν πως δεν ακούνε.

Κρίμα που όλο αυτό το εορταστικό, χαρούμενο και ελπιδοφόρο πανηγύρι, το απαξίωνε η συνειδητή ενέργεια του σκηνοθέτη να προβάλει στην οθόνη μας τις αναρτημένες γύρω στην πλατεία εμπορικές διαφημίσεις.

ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

Και διερωτώμαι, εμείς τι κάνουμε για να αλλάξουν οι λανθασμένες πολιτικές που με τον ένα ή άλλο τρόπο εφαρμόζονται χρόνια τώρα και απομυζούν την υπεραξία της παραγωγικής διαδικασίας που ανήκει σε όλη την κοινωνία.

Να σας απαντήσω, λέμε σχεδόν όλοι : Ωχ αδελφέ τι μπορώ να κάνω, εγώ θα λύσω το πρόβλημα, ας το λύσουν οι αρμόδιοι ή οι άλλοι.

Δηλαδή σκεφτόμαστε και αντιδρούμε λες και δεν μας αφορά το θέμα και αφορά κάποιους άλλους που έχουνε την εξουσία, τους πολιτικούς μας.

Προσπαθούν, όσοι έχουν, να διατηρήσουν το επίπεδο ζωής ξοδεύοντας τα τελευταία αποθέματα των οικονομιών τους στις κάθε λογής εφήμερες διασκεδάσεις, ακολουθώντας την συμπεριφορά του σαλίγκαρου που ενώ ψήνεται στα κάρβουνα, τραγουδάει. «Των οικιών ημών εμπιμπραμένων ημείς άδωμεν». Στα σημερινά ελληνικά “Τα σπίτια μας καίγονται και εμείς τραγουδάμε“. Αυτό το γράφει σε ένα σημείο του έργου του ο Θουκυδίδης περιγράφοντας την ανεμελιά που οδήγησε τελικά την πολιτεία των Αθηναίων σε καταστροφή. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σήμερα στην Ελλάδα του 2018.

Και τονίζω την συνευθύνη των Πολιτών για το κατάντημα μας, διότι πολλοί ισχυρίζονται ότι και στο παρελθόν και τώρα ο Λαός μας προδόθηκε από την ηγεσία του και πως είναι αμέτοχος ευθυνών. Η άποψη αυτή ίσως να έχει κάποια αλήθεια για κάποιες περιόδους, αλλά δεν τον απαλλάσσει από την ευθύνη. Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν ότι: «Η ευθύνη των διοικουμένων είναι μεγάλη για τις πράξεις και παραλήψεις των διοικούντων»

Ας αντιδράσουμε και ας αφυπνιστούμε από τον μακάριο ύπνο που κοιμόμαστε αναλαμβάνοντας ο καθένας τις ευθύνες που του αναλογούν. Και τότε μπορεί κάτι να επιτύχουμε.

Το εργατικό κίνημα βρίσκεται σε ύπνωση. Κάποια σωματεία, όπως των δημοσιογράφων, ή των σιδηροδρομικών κάνουν κάπου – κάπου απεργία, αλλά για τα μάτια του κόσμου.

Ευτυχώς που οι συνταξιούχοι με τις οργανώσεις τους κινητοποιούνται τακτικά και με τις πορείες διαμαρτυρίας τους στο κέντρο της Αθήνας και αλλού, και σώζουν λίγο την παρτίδα.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Έτσι λοιπόν βλέπω εγώ τα πράγματα και να με συμπαθάτε που δεν σας λέω ωραία πράγματα. Ο καθένας έχει κλειστεί στο καβούκι του ή σε ένα στενό οικογενειακό περιβάλλον και δεν συναναστρέφεται κανέναν. Δεν λέει καλημέρα στον γείτονα του, ούτε γνωρίζει ποιος είναι και τι κάνει ή μαθαίνει για την ενδεχόμενη αρρώστια του από το αγγελτήριο της κηδείας του που αναρτάται στην κολώνα της ΔΕΗ. Πολύ δυσάρεστο.

Μέσα σε αυτή την μιζέρια που ζούμε θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω ένα θέμα κοινωνικής υγείας όπως είναι η μεγάλη συνεισφορά όσων έχουν την οικονομική δυνατότητα να προσφέρουν χρήματα, τρόφιμα, ρούχα κτλ. για την αντιμετώπιση της φτώχειας.

Ευτυχώς η Εκκλησία σε συνεργασία με τους δήμους ή άλλους φορείς συμπαραστέκεται στους φτωχούς και αδυνάτους που η οικονομική κρίση τους έχει πλήξει καίρια. Με τα καθημερινά συσσίτια εξασφαλίζει καθημερινά χιλιάδες μερίδες φαγητού, με τις εκατοντάδες οίκους ευγηρίας συμπαραστέκεται στα γηρατειά των ανθρώπων χωρίς στήριξη και με τις λοιπές μονάδες για παιδιά και ανύπαντρες μητέρες ή καταπιεσμένες γυναίκες, ή άλλα ιδρύματα που χρηματοδοτεί προσπαθεί να κάνει έργο το περιεχόμενο της Χριστιανικής θρησκείας.

Εξ άλλου οι γιορτές τελειώσαν και τα προβλήματα μας περιμένουν πάλι μπροστά μας. Παρόλα αυτά ας ατενίσουμε το μέλλον με αισιοδοξία, ως υπεύθυνοι Πολίτες και κοινωνικά ενταγμένα άτομα.

Facebook: Amvrosios Karatzas

(1) Ο Τζον Λένον γεννήθηκε στο Λίβερπουλ το 1949 και ήταν ένας από τους ιδρυτές του μεγαλύτερου και εμπορικότερου συγκροτήματος του περασμένου αιώνα των Beatles που διαλύθηκε το 1969.

Το τραγούδι Imagine (Φαντάσου) το έγραψε ό Λένον το 1971. Ενδεικτικά των αντιλήψεων που είχε διαμορφώσει ο Λένον, είναι τα τραγούδια God, όπου κατέγραψε ανθρώπους και ιδέες στις οποίες είχε πάψει να πιστεύει (μεταξύ των οποίων ο Χριστός, ο Βούδας), καθώς και το εμπορικά επιτυχημένο και αμιγώς πολιτικό Power to the People (Δύναμη στο Λαό), σύνθημα που είχε μεγάλη απήχηση την δεκαετία του 1970.

Share.